Bir toplumun geleceği, sınıflarında verilen eğitimin niteliği ve o eğitimi denetleyen anlayışın adaletiyle şekillenir. Aradan uzun yıllar geçse de eğitim uğruna verilen emek, yalnızca hatıralarda kalmaz. Bugünün kararlarına da ölçü olur. Babam Hüseyin Özdemir’in anılarında yer alan gelişmeler, Kıbrıs Türk eğitim tarihinin hangi şartlarda ve nasıl bir sorumluluk duygusuyla ilerlediğini göstermektedir.

Bu ilerleyişin temelinde, öğretmenlerin iyi yetiştirilmesi ve edindikleri bilgileri yeni kuşaklara aktarması yönündeki kararlı çalışmalar bulunuyordu. Bu anlayışın önemli örneklerinden biri, eğitim ve pedagoji alanında burslu öğrenim gören Akile Nihat’ın Kız Öğretmen Kolejine atanmasıydı. Akile Nihat, Kıbrıslı Türk kadın öğretmenlerin yetiştirilmesine katkılar sağlamıştı. Kolejde görev yapan iki Rum kadın öğretmenin Türk eğitimine sunduğu katkılar da babamın hatıralarında hakkaniyetle yerini almıştı.

1946 yılının sonlarında Lefkoşa’da Türkler için açılan Sanat Okulu, mesleki eğitim bakımından bir adımdı. Elli ilkokul mezununun başvurduğu giriş sınavlarını Maarif Müdürlüğü adına babam yapmıştı. Öğrencilerin dört çizgiden hangisinin dört santimetre olduğunu belirlemekte zorlanmaları, ilkokullardaki eğitim seviyesinin geliştirilmesi gerektiğini göstermişti.

Gazi Eğitim Enstitüsünden mezun olan Ahmet Gazioğlu, Kıbrıs’ta ilk Türk ortaokulunun açılmasına öncülük etmiş, ardından Larnaka Bekirpaşa Ortaokulunu başlatmıştı. Ayrıca Türk ve Rum öğrenciler Omorfo Köycülük Okulu, Lapta Islah Okulu, Orman Koleji, İngiliz Okulu ve Amerikan Akademisinde eğitim görüyordu. Hemşirelik, eczacılık ve sıhhiye alanlarında açılan kurslar da toplumun ihtiyaç duyduğu insan gücünün yetişmesini sağlıyordu.

Evkaf Dairesi, Lefkoşa Türk Lisesine üniversite mezunu öğretmenler kazandırmak amacıyla burslar vermişti. Halil Direkoğlu, Tahir Oğuz Madi, Hüseyin Musa, Hüsnü Feridun ve Ali Özdemir seçilen isimlerdi. Eğitimde ilerleme, doğru insanların seçilmesine ve yetiştirilmesine bağlıydı.

Babam, müfettişliğe atanmasının ardından ailesiyle birlikte Lefkoşa’ya yerleşmişti. Sorumluluğundaki yüz doksan öğretmeni denetlemek için Limasol ve Baf bölgelerine gidiyordu. Ben de o dönemlerde bu yolculuklar için yaptığı hazırlıkları hatırlıyorum. Arabasının bagajına portatif yatağını, ispirto ocağını ve yiyeceklerini yerleştirirdi. Bunları yanında götürmesinin amacı, kimseyi rahatsız etmeden çoğu kez okulun derslik olarak kullanılmayan bir odasında kalabilmekti. Teftiş amacıyla çıktığı bu yolculuklar bazen bir haftayı buluyordu. Bu süre boyunca ziyaret ettiği okulları yalnızca kısa gözlemlerle değerlendirmiyor, her öğretmenden kendisi ve sınıfı hakkında ayrıntılı bir rapor istiyordu.

Limasol, Alehtero, Evdim, Koloş, Muttayaka, Susuz, Ayanni ve Melunda okullarında farklı durumlarla karşılaşmıştı. Görevini yapmayan öğretmene sıfır vermekten çekinmemiş, başarılı öğretmenin hakkını da teslim etmişti. Evdim’de yetersiz bulduğu öğretmen hakkındaki raporu, Maarif Müdürü ile Başmüfettişin yaptığı denetim sonucunda doğrulanmıştı. Öğretmenin daha sonra gayretini artırması, teftişin cezalandırmak için değil, eksikleri gidererek eğitimi geliştirmek için yapıldığını göstermişti.

Yeni öğretim yılı başlarken bu hatıralar hepimize önemli bir sorumluluk yüklüyor. Eğitim, yalnızca okul kapılarının açılmasıyla başlamaz. Başarı, öğretmenin hazırlığı, yöneticinin adaleti, öğrencinin gayreti ve devletin eğitime verdiği değerle büyür. Geçmişte büyük fedakârlıklarla temeli atılan eğitim davamızın, bugün devletimizin ve eğitimden sorumlu kurumlarımızın desteğiyle daha güçlü biçimde geleceğe taşınacağına olan inancımız tamdır. Yeni öğretim yılı, bütün çocuklarımızın eşit ilgi gördüğü, öğretmenlerimizin emeğinin karşılık bulduğu ve okullarımızın başarılarıyla anıldığı güçlü bir dönemin başlangıcı olsun.