Kabim kadar kalemimde yaralı ve üzgün.

Bir aşk şarkısı yazmak isterdim senin için.
Unutulmasın ebediyete kadar.
Dünyaya olan sevgi. Her gün içinde koruma savaşları verilen maviliklerle yüklü, harmanlanan yeşilin bütün tonları. Yedi cihana yayılsın. Doğa huzur bulsun.
Ve aşkla yüklü yaşansın mısra mısra ilmek ilmek...

**Hepimiz yaralıyız,
ışığın ulaşamadığı bir yerlerde, derinlerde...
Görünmez yaralarla yürürüz hayatta,
titreyen ellerle dikilmiş kalplerimizle,
kimsenin dikkatle bakmamasını umarak.

Dünya bize saklamayı öğretir,
canımız yanarken gülümsemeyi,
çatlaklarımızı örtüp, bütünüyle sağlammış gibi davranmayı...

Ama aslında hepimiz kırığız,
her birimiz anlatmaya korktuğumuz hikâyeler taşırız.
Uykularına gözyaşları saklayan bir anne,
kahkahası en gür çıkan ama içi en boş kalan bir adam,
kimse ikinci kez sormayacağı için hep 'İyiyim' diyen bir dost...

Hepimiz kanarız, ama farklı şekillerde.
Kimi yaralar hâlâ taze, dokununca sızlar.
Kimileri kabuk bağlamış,
ama üstüne fazla bastığında acısı hâlâ hissedilir.
Bazıları ise o kadar derine gömülmüş ki
var olduklarını bile unutmuşuz—
ta ki bir şey gelip onları yeniden açana kadar.

Belki seni ihanet kırdı.
Belki hiç karşılık bulamayan sevgindi.
Belki peşinden koştuğun hayaldi,
sana hiçbir şey vermeden kaybolan.
Belki çok erken kaybettiğin biriydi.
Belki de çocukken duyduğun sözler,
ya da en çok ihtiyacın varken duyduğun sessizlik...

Ama yaraların seni zayıf yapmaz.
Onlar seni insan yapar.
Yaşanmış bir hayatın izleridir,
verilmiş savaşların kanıtı,
hissetmekten korkmayan bir kalbin sessiz yankısıdır.

Ve biz sadece yaralı değiliz,
aynı zamanda şifacıyız da.
Sözlerimizde merhem taşırız,
yargılamadan dinleyişimizde,
birbirimize var oluşumuzda...
Bazen farkında bile olmadan birbirimizi iyileştiririz.
Nazik bir söz, hafif bir dokunuş,
ve 'Yalnız değilsin' diyebilmek—
böyle başlar iyileşmek.

Bu yüzden saklama yaralarını.
Yokmuş gibi yapma.
Onları nefes aldır.
Onlar sana empatiyi öğretsin,
ve hatırlatsın:
Karşına çıkan herkes,
senin göremediğin bir savaşın içinde.

Hepimiz yaralıyız.
Ama aynı zamanda dayanıklıyız.
Sürünebiliriz, ama yolumuza devam ederiz.
Kırılabiliriz, ama yeniden inşa etmeyi öğreniriz.

Ve sonunda, izlerimiz sadece acıyı anlatmaz—
hayatta kalışı da anlatır.
Yalnız kaybettiklerimizi değil,
bulduklarımızı da...

Eğer bugün kırılmış hissediyorsan, bil ki,
yalnız değilsin.
Sen, çatlakları arasından ışık sızan milyonlarca ruhun arasındasın.
Ve işte bu, hepimizi güzel yapan şey...

*Coral Charm

Sizi Seviyorum...