KKTC’nin kuruluş yıl dönümü arifesinde Güney Kıbrıs’ta yaşananlar, aslında Kıbrıs meselesinin neden bir türlü çözülemediğini bir kez daha gözler önüne serdi.
Rum öğrenciler, ellerinde sözde “Kıbrıs Cumhuriyeti” bayrakları ve pankartlarla Haspolat barikatına yürüdü. Kameralara konuşan bir öğrenci, “Kıbrıs bizimdir ve bir gün geri alacağız” dedi. Bir diğeri ise “geri dönüş ve vatanın kurtuluş ümidinin canlı tutulması gerektiğini” savundu.
Şimdi sormak gerekiyor: Bu çocuklara kim, ne öğretiyor?
Çocukların görevi geçmişin siyasi hesaplaşmalarını devralmak, bir başka halkın varlığını sorgulamak ve toprakları geri alma hayalleriyle büyümek midir?
Biz yıllardır çözümden, barıştan, ortak gelecekten söz ediyoruz. Peki, Rum eğitim sisteminde yetişen yeni nesillere hangi gelecek anlatılıyor? Kıbrıslı Türklerle eşit koşullarda yaşamak mı, yoksa Kıbrıs Türk halkının siyasi varlığını ve egemenliğini ortadan kaldırmak mı?
Bir yandan müzakere masasına dönme çağrıları yapılırken diğer yandan çocukların eline “Kıbrıs bizimdir, geri alacağız” pankartları veriliyorsa burada ciddi bir samimiyet sorunu vardır.
Unutulmamalıdır ki Kıbrıs Türk halkı bu topraklarda misafir değildir. Bu toprakların eşit sahibidir. Kendi devletini kurmuş, egemenliğini ilan etmiş ve geleceğini belirleme iradesini ortaya koymuştur.
Barış, bir tarafın diğerine teslim olması değildir. Barış, karşılıklı saygı ve eşitlik üzerine inşa edilir.
Gençlerine barış yerine düşmanlık, uzlaşma yerine fetih hayali aşılayan bir zihniyetle biz nasıl ortak bir gelecek kuracağız?
Önce zihinlerdeki duvarlar yıkılmalı. Çünkü barışın önündeki en büyük engel, dikenli teller değil, o tellerin iki tarafında büyütülen düşmanlıktır.
Kıbrıs’ta federasyon çatısı altında birlikte yaşamayı hayal ederler de artık önümüzde duran bu somut gerçeği görmeli, bir an önce derin uykudan uyanmalıdır.
Bizden söylemesi…