Eskiden Çok Eskiden insanlar EN çok kim daha çok iyi olmak için kendi aralanlarında yarışırlardı. Hatta kim daha çok iyilik yapar diye savaş verirlerdi, şimdi kim daha iyi görünür diye “iyi” olmaya çalışır.
Şimdi “iyi görünmeye.”
Gerçeklik, yerini imajlara bıraktı. Vijdana gelince,
Vicdan, artık eski bir yazılım gibi. Yazmak anlatmak o kadar zorki. Yazmaya kalksak Kalemler yorulur. Beğinler durur
Çünkü çağımızın insanı, kalbini değil; görünürlüğünü güncelliyor. Öyle bir güncelliyor ki sanal alemde farklı gerçekte farklı. Birilerine güvenmek istiyorsun, sağına soluna bakıyorsun.
Birine güvenmek, nerde, varmı? neredeyse delilikle eşdeğer hale geldi.
Kendi içinde yalnızlığında yaşamak seni daha çok mutlu ediyor.
Çünkü insanlar artık duygularını değil, çıkarlarını koruyor. Öyle büyük çıkarlar ki DAĞLAR bile utanır.
Bütün bu çıkarları gördükçe yaşadıkça uzaklaşıyorsun. Sevgiyi düşünüyorsun en büyük zenginliği, hani sevdikçe çoğalırdı. Ama nerde? o büyük sevgi sevgilere ne oldu?
Nemi oldu bir yatırım aracı gibi kullanılıyor;
“benimle kalırsa” “benimle büyürse.”
Ben istediğim gibi bunu kullanırım... Yazık çok yazık.
Yani kimse seni sen olduğun için sevmiyor. Sen istediğin kadar iyi ol, Kendi çıkarları için seni kullanıyor.
İşte bu yüzdendir ki Dünyamız ağlıyor. İçinde boğulan ezilen o iyi insanlar.

Bir zamanlar karakterdi insanın kimliği.
Şimdi takipçi sayısı.

Bir zamanlar sessizlik derindi.
Şimdi ilgisizlik, bir güç gösterisi.

Düzgün insan bulmak zor çünkü herkes
“doğru” görünmeye çalışıyor, ama kimse
“doğru kalmayı” göze alamıyor.
Çünkü bu çağda dürüst olmak, savunmasız olmak demek.
Sadakat, artık modası geçmiş bir kelime gibi.
Ve kimse, “az ama gerçek” bir sevgiyi,
“çok ama sahte” bir ilgiye tercih etmiyor.

Yine de…
Bu kalabalığın içinde az sayıda da olsa,
hala kalbiyle konuşan insanlar var.
Onlar sessizdir,
ama birinin ruhuna dokunduklarında iz bırakırlar.
Onlar azdır, ama vardır.
Ve eğer bir gün böyle birine rastlarsan,
onu kaybetmemek için değil, hak ettiği için yanında kal. Hiç ayrılma...

Sizi Seviyorum...